Groeien met Lef The Next Step

Klaar voor… ‘The next Step’ ?

Ik besef het mij iedere week weer, ik leer het meest van mijn kinderen.
Kort geleden was ik aan het schommelen met Roan (3jr.), althans hij was aan het schommelen en ik duwde hem heen en weer. En we kregen een leuk gesprekje over ‘het leven’.

Ik deelde met hem in mijn beste peutertaal wat mij op dit moment bezig houdt. Want eerlijk is eerlijk, hij heeft toch wel door dat ik af en toe met mijn gedachten afdwaal ;-).
Ik vertel hem dat mama graag wat meer wil gaan werken in haar praktijk, omdat ik daar heel blij van word. Dat mama dan straks wat meer van huis is en dat ik vind dat dat ook kan, want hij wordt al best een beetje groot (verantwoord ik stiekem meer naar mijzelf).
En ook deel ik hem al mijmerend over mijn twijfels. Dat ik aan het kijken ben of ik, net als papa, buitenshuis kan gaan werken in een eigen praktijkruimte, helemaal van mijzelf. En dat ik dat best wel een beetje spannend vind om zo'n grote stap te gaan nemen, ook al is het mijn droom.

En voordat dit al te ingewikkeld gaat worden, kom ik met mijn aandacht weer terug bij de schommel en stel ik aan Roan de vraag; ‘Roan, waar droom jij van, wat zou jij willen worden?’
Deze vraag schiet natuurlijk nog helemaal geen wortel, maar hé… dromen doen we allemaal toch?
Daarbij onderschat ik de taal van een kind niet. Ik vind het altijd heerlijk ontnuchterend en inspirerend zo’n gesprekje tussen moeder en kind.

Roan denkt echt even na en twijfelt over de keuze tussen een Olifant en Papa worden.
Dit is op zichzelf al een bijzondere overweging, voor mij als geconditioneerde moeder ;-). Maar natuurlijk laat ik hem daar rustig over nadenken.
Hij kiest toch voor Papa. ‘Ik wil papa worden, mam'. En vervolgens vraagt hij aan mij; ‘Nog lang duren, mama?’
Ik zeg; ‘Hmm ja, toch wel zo’n 20 jaar denk ik’…, voor zo ver dit antwoord er überhaupt toe doet bij een peuter….. want Roan kijkt mij aan alsof ik het over volgende week heb.
‘En’, zeg ik, ‘je mag natuurlijk een leuk meisje zoeken waarmee je samen papa en mama wilt worden’. Roan denkt daar even over na en zegt dan, ‘Ja, Mam… en als het meisje nee zegt,… ik dan een ander meisje kiezen’.

Ik begin te lachen. En denk bij mijzelf; Ja, zo zit dat jongen!
Ik kijk naar hem en zie hem daar zitten op die schommel, nog zo lekker puur, zo heerlijk onbevangen.
Hij gelooft nog dat alles mogelijk is (iets wat ik gaande weg ergens ben verloren en ik in het hier en nu weer terugvind via hem). Zijn besef van tijd is er niet en hij is nog zo heerlijk IK-gericht.

En op dat moment realiseer ik mij te meer wat de kracht is van kind-zijn en hun magisch denken:
1. Er zijn onbegrensde mogelijkheden
2. Tijdsbesef speelt geen rol
3. En mocht het onderweg ‘tegenzitten’, dan creëer je spelenderwijs je eigen oplossingen

Misschien draaf ik wat door ;-). Maar dit was wel het inzicht wat ik kreeg tijdens ons gesprekje.
Zo duwend en schommelend.
En het inspireert mij om de komende periode mijn blik te verruimen, om mijn creativiteit aan te wakkeren en te durven dromen over mijn toekomst met Groeien met Lef. 

Want natuurlijk is voor mij ‘The Next Step’ mogelijk, en wellicht is NU wel een goed moment ;-)!